Tekil Mesaj gösterimi
Alt 04 Ekim 2008, 22:11   #1 (permalink)
Üye
 
OzGe - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
 
  Date: 19 Ağustos 2008
 Mesajlar: 1,439
Standart Bizi Ayıran Bir Yoldu

Bizi ayıran bir yoldu
Bizi ayıran kelepçenin soğuk demiriydi
Ve sevdamızdı hayata dair

Kenetlenmişti ellerimiz kuvvetlice
Omuz omuza yürümüştük yollarda
Sevmemiştik sırtımızdaki demir yığınlarını hiç
Sevmemiştik ayrılığı
Hep uzak dağların ardında aramıştık mutluluğu
Görememiştik burnumuzun dibinde
Akıp giden hayatı

Yaşayabilecekken sıcak bir odada
Kendi hürriyetlerimizi
Bir sevgilinin gözlerinde kaybolup gitmek varken umarsız
Düştük yola bir akşamüzeri
Gözünün yaşını ardımızda bırakarak anamızın
(Her şey analarımız içindi oysa
Onlar için asıl bu mücadele
Ve bu dünyada hiçbir şey onların gözyaşlarından önemli değilken)
Düştük yola
Sevmedik sırtımızda çapraz asılı duran canavarı
?Biz adam öldürmedik Reis,
Biz cana kıymadık hiç?
Bu kavga yaşatmak içindi
Yaşayalım diye
Hür
Eşit
İnsanca
Öldürmek için değil...

Bütün asfaltlarda ayak izimizi bıraktık
Bozkırlara sevdamızı
Kurşun yoktu silahlarımızda
Cephanemizi yüreğimize doldurup
Düştük yola

Havada ağır bir ihanet kokusu
Hava ağır
Nefes almak güç

Kurşun sesleri yankılanıyor dağlarda
Kırılıyor dağ çiçeklerinin boyunları
(haykırıyorum:
vurmayın çiçekleri
onlar bilmezler kavgayı
yok onların silahları)

Çelik canavar tükürüklerini saçıyor
Dönerek yakıyor gökleri

Bedeninde çiçekler açıyor

Ananın yüzü düşüyor aklına
Gitme derken döktüğü gözyaşında
Boğulurken dünyalar
(şimdi çeksem diyorsun pimini ömrümün
saçsam dünyaya yüreğimi)
Ölmek de ağırına gider
İlk çeyreğinde hayatın
Ölmek dert değil de
Yazık olmaz mı umuda
Kelepçenin soğuk demirinde
Çaresizlik kaplarken dağları

Belli yolun sonu
Yolun sonundaki umut değil
Ellerinde sopalarla bekliyorlar seni
Ya bedenini alacaklar ya ruhunu
Yada itiraf ettirecekler sana bir kuş olduğunu
Uçacaksın belki de emniyetin 4. Katından

İşte bizi ayıran bu yoldu
Bizi ayıran bir kelepçenin soğuk demiri
Suçumuz belliydi
Herkesten biraz daha fazla sevmiştik hayatı

İhanetleriyle, sessizlikleriyle, korkularıyla
Ölümüne sevdiğimiz insanoğlunun
Solmasın diye yeryüzünde açmış çiçekleri
Gülsün diye avurtları çökmüş anamızın yüzü
Düştük yola...
Hayata sevdamız adına...




sana deli gibi asikken tükettigin bu kalbe yan seni cok sevmistim inan sana gözü gibi bakarken kaybettigin askina yan seni canim bilmistim inan
OzGe isimli Üye şimdilik offline konumundadır  
Alıntı ile Cevapla